czwartek, 9 kwietnia 2015

Katyń 1940 pamiętamy !!!

 75 lat temu w kwietniu i na początku maja w Katyniu, Charkowie i Kijowie dobiegł końca ostatni akt tragedii polskich jeńców wojennych. NKWD strzałem w tył głowy położyło kres ich życiu.  Ziemia Beskidzka,  wydała blisko 300 osób wymordowanych w 1940 roku przez NKWD z rozkazu Stalina. Publikujemy kilka życiorysów żołnierzy WP oraz policjantów, które zostały zamordowane wiosną 1940 roku. 

Ppor. rez. Roberta Buchcik. Zamordowany w Katyniu. Urodzony 17.08.1909 r. w Mazańcowicach pow. bielski. Nauczyciel Publicznej Szkoły Powszechnej w Bystrej Śląskiej pow. bielski. 24 sierpnia 1939 roku podporucznik Buchcik stawił się w macierzystej jednostce - 4. Pułku Strzelców Podhalańskich w Cieszynie. Objął dowództwo plutonu w 1. batalionie, którym dowodził mjr Franciszek Perl. Rankiem 1 września blokowali niemieckie oddziały rozpoznawcze, próbujące przekroczyć Olzę. Na rozkaz wycofali się dopiero po południu, wysadzając mosty na rzece. W odwrocie na główną linię obrony zorganizowali w Ogrodzonej udaną zasadzkę na oddziały 45. Dywizji Piechoty Wehrmachtu. 5 września skutecznie odpierali natarcia Niemców pod Mogilanami k. Krakowa. Brawurowym atakiem odbili Bochnię. Kolejno toczył walki z czołgami niemieckiej 2. Dywizji Pancernej pod Radłowem i Kolbuszową. Po przekroczeniu Sanu i Tanwi starli się ponownie z Niemcami w nierównych już bojach. 21. Dywizja Piechoty Górskiej została rozbita, ale część weźmie udział w pierwszej bitwie pod Tomaszowem Lubelskim. Oddział, w którym walczy Buchcik, odpiera jeszcze niemieckie ataki i 25 września próbuje przedrzeć się do Rumunii lub na Węgry. Dostał się do sowieckiej niewoli – zginął w zbiorowej egzekucji w Katyniu – zamordowany przez NKWD 04/05.1940 r.

Porucznik rez. Jan Wowra. Zamordowany w Katyniu. Urodzony 10.08.1893 r. w Kostkowicach pow. cieszyński, nauczyciel Publicznej Szkoły Powszechnej w Jaworzu Dolnym pow. bielski. Był organistą w kościele ewangelickim, chórmistrzem w kościele i w szkole. Działał w Macierzy Szkolnej, w Lidze Morskiej i Kolonialnej. Jako nauczyciel – entuzjasta, propagator turystyki dla młodzieży, założyciel Związku Nauczycielstwa Polskiego w Jaworzu w 1932 r., skupiającego nauczycieli z terenu Jaworza, Jasienicy, Wapienicy, Międzyrzecza, Świętoszówki, Grodźca, Rudzicy i Roztropic. Zmobilizowany jako porucznik rezerwy 3 p.strzel. podh., bral udział w kampanii wrześniowej 1939 r. Dostał się na tereny wschodnie, a po zajęciu ich przez Armię Radziecką, dostał się do niewoli i był internowany w obozie jenieckim w Kozielsku. Zamordowany 04/05.1940 r. przez służby NKWD – w zbiorowej egzekucji w Katyniu.



Antoni Janusz.  Zamordowany w Charkowie. Urodził się 2 listopada 1900 r. w Podolszu (obecnie powiat oświęcimski, gmina Zator) jako syn Łukasza i Katarzyny z Pyrków. W 1920 r., jako uczeń seminarium wstąpił w szeregi armii ochotniczej i brał udział w wojnie polsko-sowieckiej.  Od ukończenia gimnazjum w 1922 r. Antoni Janusz pracował w Związku Strzeleckim, jako prezes, referent oświatowy, komendant oddziałów ZS. Po 1929 roku, jako podporucznik rezerwy pełnił obowiązki dowódcy kompanii strzeleckiej. W kwietniu 1930 r. Antoni Janusz pracował w szkole powszechnej w Złatnej w gminie Ujsoły, skąd wkrótce przeniósł się do Rajczy. 20 października 1930 r. ożenił się z Genowefą Miodońską, nauczycielką, absolwentką prywatnego Seminarium Nauczycielskiego Żeńskiego im. św. Hildegardy w Białej. W lecie 1939 r., na miesiąc przed wybuchem II wojny światowej, przyszła na świat trzecia córka Teresa. Sytuacja materialna państwa Januszów polepszyła się na tyle, że kupili w Żywcu parcelę i zamierzali zacząć budowę domu. Niestety, plany pokrzyżowała wojna. Antoni Janusz został zmobilizowany i brał udział w kampanii wrześniowej. Po klęsce dostał się do sowieckiej niewoli i trafił do obozu w Starobielsku. Antoni Janusz został zamordowany przez NKWD w 1940 r. w Charkowie Spoczywa na Cmentarzu Wojennym w Charkowie – Piatichatkach.

Jan Grygiel Zamordowany w Miednoje. Urodził się 13 stycznia 1897 r. w Kamienicy, powiat Bielsko, jako syn Jana i Marii z Tarnawów. W latach 1903 do 1910 uczęszczał do szkoły ludowej w Mikuszowicach i Kamienicy powiat Bielsko. Po ukończeniu nauki pracował w przedsiębiorstwie kamieniarskim. W 1914 roku został powołany do armii austriackiej. Służbę w 5. Pułku Artylerii Polnej jako plutonowy pełnił do 1 listopada 1918 r. Po wojnie powrócił do dawnej pracy, po czym wstąpił do policji miejskiej w Bielsku. Następnie w sierpniu 1922 r. został przyjęty do Policji Województwa Śląskiego. Po przeszkoleniu w szkole policyjnej podjął służbę na posterunku policji w Bielsku, w Oddziale Konnym, jako starszy posterunkowy. W tym czasie podnosił swoje kwalifikacje zawodowe oraz sprawność fizyczną. Otrzymał wiele wyróżnień, dyplomów i odznaczeń. Po wybuchu wojny ewakuowane na wschodnie tereny Polski oddziały policyjne zostały rozbrojone przez sowieckiego najeźdźcę i osadzone w obozie jenieckim w Ostaszkowie. Jan Grygiel, jak i pozostali jeńcy Ostaszkowa zostali zamordowani w siedzibie NKWD w Kalininie (obecnie Twerze) i pochowani w zbiorowej mogile w Miednoje.     

Antoni Furtak   Zamordowany w Kalininie.  Urodzony 22 lutego 1897 r. w Żywcu. Był powstańcem walczył w Powstaniu Śląskim na Górze Św. Anny. Za zasługi w bojach został odznaczony Krzyżem na Śląskiej Wstędze Waleczności i Zasługi oraz Gwiazdą Górnośląską. W Policji Województwa Śląskiego od 1 marca 1924 r. Przez wiele lat służbę pełnił w powiecie bielskim i Komendzie Powiatowej w Bielsku, we wrześniu 1939 r.  w komisariacie w Bielsku. Starszym posterunkowym mianowany 1 stycznia 1928 r W 1939 r. wskutek napaści zbrojnej wojsk hitlerowskich Niemiec na Polskę, cała Policja Śląska została ewakuowana w kierunku granic wschodnich. Dotarli do Tarnopola gdzie zostali rozbrojeni przez Sowietów i zabrani do niewoli. Osadzeni w obozie w Ostaszkowie na wyspie na wyspie Stołbnyj w bardzo ciężkich warunkach. Antoni Furtak został rozstrzelany w siedzibie NKWD w Kalininie (Twerze) i pochowany w zbiorowej mogile w Miednoje. 

Podporucznik Bolesław Cieślik.   Zamordowany w Kozielsku. Urodził się 17 czerwca 1907 r. w Czechowicach, pow. Bielsko. Bolesław Cieślik uczęszczał do Szkoły Podstawowej nr 1 w Czechowicach, potem do Państwowego Gimnazjum Polskiego im. Adama Asnyka w Białej. W latach następnych kontynuował naukę w Państwowej Szkole Przemysłowej w Bielsku. Ukończył ją w 1927 r. zdając maturę i uzyskując dyplom technika-mechanika. Praktykę przemysłową odbył w Drohobyczu. W roku 1929 został powołany do wojska i skierowany do Szkoły Podchorążych w Modlinie. Po powrocie do cywila podjął pracę w dyrekcji Poczt i Telegrafów w Katowicach oraz dodatkowo, jako nauczyciel zawodu w Szkole Dokształcającej Zawodowej w Pszczynie. W roku 1932 został mianowany przez wojewodę śląskiego na stanowisko kierownika Szkoły Dokształcającej Zawodowej w Czechowicach. Na stanowisku tym pracował do dnia mobilizacji 26 sierpnia 1939 r. Do wybuchu był wojny aktywnym członkiem organizacji TG „Sokół” i Koła Oficerów Rezerwy. Po wyruszeniu Bolesława Cieślika na front rodzina otrzymała jedyną bezpośrednią wiadomość o jego losach. Był to list z dnia 27 listopada 1939 r wysłany z obozu w Kozielsku.  Na sowieckiej liście wywozowej jeńców z Kozielska z dnia 14 kwietnia 1940 r. pod numerem 4209-032/3 figuruje nazwisko Bolesława Cieślika.

Porucznik Paweł Brus. Zamordowany w Kozielsku. Urodzony 15 grudnia 1893 w Drogomyślu, powiat bielski. Uczestnik I wojny światowej w armii austriackiej. Absolwent seminarium nauczycielskiego w Bielsku i SO w Opawie. Porucznik ze starszeństwem 1 czerwca 1919, przydzielony do 3 Pułku Strzelców Podhalańskich. Nauczyciel szkoły powszechnej w Pruchnej, pow. bielski. Żonaty z Heleną z Kaletów.  Paweł Brus po agresji sowietów na Polskę został aresztowany i po długiej tułaczce 4 listopada 1939 osadzony w obozie w Kozielsku. Z obozu napisał 3 listy do żony.  Paweł Brus został zamordowany 9 kwietnia 1940 w lesie katyńskim. Podczas ekshumacji przeprowadzonej przez hitlerowców w 1943 r, przy zwłokach (Nr. PCK 0765) odnaleziono pamiętnik tzw. „Kozielski notatnik”. 

Generał Stanisław Haller. Zamordowany w Starobielsku.  Urodził się 26 kwietnia 1872 roku w Polance Hallera. Pochodził z rodziny szlacheckiej herbu własnego. Był kuzynem gen. Józefa Hallera. W 1892, po zdaniu matury w Bielsku, wstąpił jako ochotnik do jednorocznej szkoły oficerów rezerwy. W 1917 pułkownik. Koniec wojny zastał go na froncie włoskim, skąd wrócił do Krakowa i zgłosił się do Wojska Polskiego.Po przewrocie majowym, jako przeciwnik Józefa Piłsudskiego, podał się do dymisji. Przeniesiony w stan spoczynku. Osiadł w rodzinnym majątku. Zajmował się pracą społeczną m.in. jako aktywny członek Akcji Katolickiej. We wrześniu 1939, po wybuchu II wojny światowej oddał się do dyspozycji Naczelnego Wodza. W 1939 został aresztowany przez Sowietów i uwięziony w obozie w Starobielsku. 6 kwietnia 1940 został wywieziony ze Starobielska do Charkowa, gdzie jeszcze w tym samym miesiącu został zamordowany przez NKWD.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz